It seems like yesterday

Het gebeurd altijd onverwachts al hoewel ‘t vaak gebeurd op momenten dat het “logisch” is dat IK er aan denk. Dat staat tussen haakjes. Juist omdat dit logica voor mij is en voor anderen niet, ben ik mij bewust dat mensen judgen niet oké is. Er is overal een reden voor.

“Houd je handen aan het stuur!” Is wat er uit mijn mond kwam. “Oeps sorry”. Ja, rekening houden met mij is moeilijk voor anderen als ze niet weten wat er in mijn hoofd omgaat. Ik praat niet snel. Mijn gedachtes en ik zijn vaak samen. Ik zie dat ik mijn linkerhand als een vuistje op mijn schoot heb en met rechts heb ik de deur vast, dichtbij dat knopje. Dat knopje waarbij ik in een seconde moet bepalen wat ik doe.. maar zo ver komt het niet – dat weet ik donders goed. Maar mijn gedachtes zijn vaak de baas over mij.

De dood sluipt dagelijks rond in mijn hoofd. Nee. Geen zelfmoord neigingen. Puur gewoon de “wat als”. Ik wil niet dood. Mijn leven is momenteel perfect – dit is het heel lang niet geweest. Nee ik verdien geen vetpot maar ik kan me financieel goed onderhouden. Ik heb niet veel vrienden maar ik heb wel de juiste vrienden. Ik heb geen grote familie maar ik hèb ze gelukkig nog allemaal. De dood vind ik gewoon een lastige situatie. Vooral als je zo fijn in het leven staat, weet je toch dat het om de hoek ligt.

Ik val weer terug. Ik zie de bomen langs ons heen vliegen. Het is stil tussen ons. Niet omdat we niks te zeggen hebben. Ik focus mezelf. Focus op iets waar ik als de dood voor ben. Op dit moment speelt een nare nachtmerrie af in mijn hoofd. Vooral als ik zie hoe donker het is. En zou het vies zijn? Zou zij haar ogen hebben open gehouden toen het gebeurde? Wat ik wel weet is dat ze alles heeft gevoeld. De angst. De paniek. De pijn. Twintig minuten was ze machteloos. Twintig minuten lang nam water haar – en mijn vader – over. Alleen heeft zij het niet zó lang meegekregen, denk ik. Wetend dat ze er alleen voor stond want papa was er allang niet meer bij. Papa heeft haar niet rustig kunnen houden.

Wat zou ze gedacht hebben toen die persoon haar probeerde te helpen door te zeggen dat ze haar raam open moest doen. Niet weten dat dit juist gevaarlijk voor jullie was.

Ik kende haar niet goed.. door omstandigheden waar ik het zeker niet mee eens was. Ik had het plan zelfs om daar verandering in te brengen. “Ik zie je zo snel mogelijk als ik terug ben” zei ze aan de telefoon. “Dan drinken we een koppie”. Thee natuurlijk want koffie vind ik dottie.. “Oh Lynn wat vind ik dit leuk!”. Ja ik ook. Ik zag het namelijk al helemaal voor me. Zij was goed voor mijn vader en ik gunde haar dit zeker niet. Nog altijd wil ik weten wat er is gebeurd, hoe het is gebeurd maar niemand anders dan zij had mij dat antwoord kunnen geven..

Een plek waar ik rustig werd was een rots.. in Sydney maar zelfs dit is al weer ver in het verleden. Ik kon er uren zitten en alles zou van mij weg varen met de golven. Bang voor water was ik nooit – maar in de auto, als de dood. Ik doe mijn ogen even dicht, open ze en kijk links van me. Alles word weer rustig..

Het is nu alweer 5 jaar geleden. Maar het lijkt alsof het de dag van gisteren was. Het was een moment in mijn leven dat ik dacht: “En nu moet het anders Lynn”. En na die 5 jaar strijden met gevoelens en situaties, heb ik het nu eindelijk. Geluk. Gelukkig zijn. Bepaalde dingen zijn op mijn plek gekomen door die jaren heen. Bepaalde vragen zijn beantwoord. Bepaalde acties zijn verklaarbaar.

Ik gun niemand iets slechts toe.. waarom zou ik? Onsterfelijk zijn wij zeker niet. Wij gaan allemaal dezelfde kant op. Ik heb veel geleerd in die afgelopen 5 jaar. Misschien heb ik nog steeds niet de beste keuzes gemaakt maar ik weet wel dat ik veel meer dingen heb gedaan in die 5 jaar dan in de 25 jaar daar voor. En dat de dood, zo dichtbij, mij had moeten wakker schudden vind ik bizar.

Death is peaceful. Life is harder. Ik hoorde dit vorige week toen ik Twilight keek, voor de duizendste keer. Onderhand kan ik de hele script al meepraten. Maar ook al is het leven hard. Dit heb je nodig, om het leven te kunnen begrijpen, te kunnen leven. Zonder tegenslagen leef je niet. Ik ben benieuwd naar wat er gaat komen. It seems like yesterday, maar gisteren is geweest en daar moet je niet in blijven. Het is belangrijk voor je weg naar morgen maar laat het je niet tegenhouden. Laat het je motivatie zijn. Wat niet goed ging vandaag, kan je morgen beter doen. Ik weet dat er nog meer klappen gaan komen. Ik weet dat ik een dierbare ga verliezen.. maar tot die tijd, tot die tijd zal ik alles geven wat er in mij zit.

Op het moment dat ik dit schrijf ben ik onderweg naar mijn opa en oma. De ouders van mijn vader. Ik passeer Nijkerk waar papa vandaan komt. Dan langs Putten waar ik jarenlang kwam als kind. Ik ben elke dag dankbaar dat ze er nog zijn. En het klinkt stom want “tijd vrijmaken” kan altijd zegt men. Ik ben het daar deels mee eens. Het is lastig na mate je ouder word. Je hebt verplichtingen. Je hebt werk. Je hebt vrienden. Je woont niet meer om de hoek. Maar als er een moment is dat mijn agenda leeg is, ben ik t liefst bij oma. Dat ik d’r hand vast kan houden en kan luisteren naar haar oneindige verhalen van vroeger. Ik vind dat prachtig. Op een dag heb ik dat niet meer en die gedachtes maken mij gek. Ik ben niet echt een familie mens. Maar oma’s kindje, dat ben ik en blijf ik altijd. “HAAAA OMA! HIEP HIEP HOERA!”

Rust zacht The, ik denk nog elke dag aan jou en soms wou ik dat papa dat ook kon. Ergens weet ik dat hij iemand mist maar hij weet niet wie. “Hoe was het in Spanje Lynn”. Ja leuk hoor papa.

Caroll van den Brom

Online Creative and Artist of CAREAUX. My name is Caroll Lynn and my artist name is CAREAUX. I'm a sneaker illustrator turned footwear designer. After a study of four years, I landed at Filling Pieces as their first Womens Footwear Designer. In 2016 and 2017 CAREAUX released her first collaboration with PUMA. Besides working for Filling Pieces and working with PUMA, I also worked on illustrations for Nike, Adidas, Lacoste, FILA, DIESEL. More of my previous work can be found via portfolio I illustrate everything I like myself and sell my favourites. Most of my work is made on canvas but I'm always open for discussions and requests. For collaborations, contact me via the contactform. My instagram is known for her sneakers and feminine style. The content created is focussed on fashion and art combined with traveling - #SHECOZY

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.