My Preggo Life

“Hoe voelt dat nou.. zwanger zijn” vroeg een vriendin laatst. Terwijl ik me jurk schaamteloos omhoog gooide om de rondingen (waar ik overigens heel erg trots op ben) te laten zien antwoordde ik: “het is echt leuk en gezellig”. Door de reactie in haar gezicht denk ik dat ze dacht dat ik een grapje maakte.

Leuk en gezellig. Ook al trapt ze soms zo hard dat ik haar naam moet roepen en haar voetje terug duw, toch vind ik t mega schattig als ze “danst” op de liedjes dat ik luister. Ik hou van alleen zijn. Ik kan dat heel goed. Ik ging ook vaak in me eentje op vakantie. En dit vind ik dus heel leuk, ze is erbij maar zegt niks maar ze laat elke dag even van zichzelf voelen. Het is geweldig. Het is magisch. Ik vind het nog steeds apart dat dit kan. Dat dit, de groei van een baby in mijn buik, het leven weergeeft.

Wat een leven is dit.. ik had nooit kunnen bedenken dat ik dit mee zou maken in mijn leven. Het creëren van een leven in mijn eigen lichaam. Een connectie wat ik voorheen nooit heb begrepen, is mij nu gegund.

Ik bedek mijn lijf met oversized jurkjes waardoor t lijkt dat ik het niet wil laten zien maar thuis gaat het uit en heb ik fitted zwangerschaps kleding aan waardoor je alles ziet en betrap ik mezelf elke keer als ik langs de spiegel loop met m’n mini handjes om me buik en stiekem lach, kijkend naar dat kleine buikje van 32 weken.

Dit zou een paar jaar geleden nooit het geval zijn geweest. Verre van zelfs. De gedachte om zwanger te zijn, te bevallen en een kind te moeten opvoeden: dat was alles wat ik zeker niet wilde en zeker niet aan moest denken. Werk was toen te belangrijk en zelfs nu vind ik het heel moeilijk om werk te laten liggen. Deze meid zei in februari dat ze rust ging pakken, eindstand tikte ze nog even 6 custom Air Force 1s eruit in mei. Tja.. cant stop me nooooooooo.

Zwangerschapskwaaltjes. Nergens last van gehad. In het begin maagzuur en misselijk maar overgeven niet gedaan. Hormonen en snel boos worden had ik ook zeker niet. Rogier had zich voorbereid op het ergste van het ergste. Maar hij vind t allemaal heel erg mee vallen. Als ik huil, was ik niet boos om hem maar meer teleurgesteld in mezelf om iets. Ik ben een doorzetter, ik geef niet snel op dus als er ook maar 1 ding mis ging in mijn ogen werd ik boos op mezelf en barste de bom.

Maar ik moeder? Ja ik was al een cat-mom maar Rogier heeft een knop omgedraaid dat ik zeker wist dat een kleine versie van ons zeer welkom was/is. Ik heb me om de zwangerschap niet angstig gevoeld. Nu zijn we op weg naar de bevalling toe en ik had gedacht het eng te vinden maar ik sta er heel open in. Thuis bevallen? Prima. Ziekenhuis? Prima. Wel een kleine voorkeur naar thuis maar als t ziekenhuis word, vind ik t ook goed. Pijnbestrijding is wel een ding. Ik kies er niet direct voor want ik geloof dat mijn lichaam dit kan. Volgende week hebben we controle, dan weten we zeker of ik natuurlijk kan bevallen. Dit was op 20 weken namelijk niet helemaal zeker. Maar bang? Geen 1 moment gevoeld. Ik snap het wel dat vrouwen het hebben maar ik heb echt zo’n gevoel van: “Ik wil chillen met m’n nieuwe bestieeee”.

Over precies een weekje gaan we verhuizen! Dan kan ik ein-de-lijk haar kamer gaan inrichten. Ik weet eigenlijk al wel wat ik wil. Momenteel ben ik nog dingen fixen en hoop ik haar kamer in te richten met de spullen die ik voor ogen heb. Mama heeft al een claim gegooid en wilt bij ons blijven een paar weken. Prima, zij kookt :D!

Zwanger zijn. Het is magisch. Ook al is het heel anders in deze tijd van Corona en heb ik het jammer genoeg niet met iedereen in mijn directe omgeving bewust in levende lijve kunnen delen. Toch ben ik heel trots op ons en hoe we hebben volgehouden door de stress en huilbuien heen. Ik ga mijn buikje echt heel erg missen,daarom probeer ik nu nog zoveel te genieten van de dingen die ze doet.

In de afgelopen weken ben ik heel anders gaan denken. Zo anders zelfs dat ik heel benieuwd ben naar het moment dat zij is er. Ik vind het nu al heel leuk en ze is er nog niet eens. Ik wacht echt met smart op de dag dat ze er is. Rogier eindelijk in het echt verhaaltjes aan haar kan voorlezen. Al onze interesses met haar te delen. Haar op te voeden met alle liefde dat we hebben. Ik heb zoveel dingen dat ik wil inhalen of anders wilde toen ik een kind was. Die kans krijg ik nu. Rustig nog aan het groeien in m’n buik. Paar goeie trappen links en rechts maar ik ga haar nog wel irriteren als ze er uit is.

Nog 8 weken en ze is op deze wereld. In plaats van de weken optellen, ben ik sinds 10 weken aan het aftellen. Ik weet dat veel van jullie niet kunnen wachten om haar te zien, ik ook niet. Maar ik heb besloten vanaf dag 1 van de zwangerschap om haar niet direct te delen op instagram. Ze heeft haar eigen privé insta, waar familie en vrienden mogen volgen. Maar @careaux blijft vooral voor mij en mijn werk. Zij is mijn privé, het is mijn plicht haar te beschermen. En wat als ze nou heel knap is? Knap word ze sowieso! Dan maar hopen dat je ons in real life tegenkom ;). Ik ben haar moeder, haar schoenen zien op insta is al meer dan genoeg toch?

Het is heel simpel: You never understand life until it grows inside of you. Toch vind ik het leven echt leip. Het kan zo maar opeens over zijn. Ik denk daar om dat ik de afgelopen weken anders ben gaan denken over dingen en ik zeker bepaalde dingen ga aanpakken en veranderen in me leven.

Mijn kleine Baby Girl, jouw papa noemde mij sinds t begin van onze relatie altijd zo. Nu word je die van ons allebei. Ik hoop dat je het leuk gaat vinden met ons en dat Piper je beste vriendinnetje word. Hoe dan ook, ik ben dankbaar dat jij ons hebt gekozen en ik zal mijn leven lang waken aan jouw zij.

Tot snel kleine irritante ribschopper! Papa, mama en Piper (een beetje) wachten op je! 💗🌸

—————————————————————————————-

ENGLISH BELOW.

“How does it feel … being pregnant” asked a friend recently. While shamelessly throwing my dress up to show the curves (which I am very proud of by the way) I replied: “it is really nice and cozy.” Because of the reaction in her face I think she thought I was joking.

Nice and cosy. Even though she sometimes kicks so hard that I have to call her name and gently push her foot back, I still find it very cute when she “dances” to the songs I listen to. I like to be alone. I often went on vacation alone. So I really like this, she is there, says nothing but she makes herself noticible every day. It is awesome. It is magical. I still find it strange that this is possible. That this, the growth of a baby in my belly, reflects life.

What a life this is … I could never have imagined that I would experience this in my life. Creating a life in my own body. I have been granted a connection that I never understood before.

I cover my body with oversized dresses so it seems like I don’t want to show it but at home it goes out and I have fitted maternity clothes so you see everything. I catch myself every time peeking each time I walk past the mirror with my mini hands around my stomach and a smile, looking at that little belly of 32 weeks.

This would never have been the case a few years ago. Far from it. The thought of being pregnant, giving birth and having to raise a child: that was all I certainly didn’t want and certainly didn’t think about. Work was too important then and even now I find it very difficult to pass up work. This girl said in February that she was going to take a rest, she finished 6 custom Air Force 1s in May. Well .. cant stop me nooooooooo.

Pregnancy ailments. Not bothered by anything. Initially heartburn and nauseous but not vomiting. I didn’t have hormones issues or got angry quickly. Rogier had prepared for the worst of the worst. But he thinks it is all very mellow. When I cried, I was not angry with him but more disappointed in myself for something. I am a go-getter, I do not give up quickly so if even one thing went wrong in my eyes, I became angry with myself and burst the bomb.

But me? A mother? Yes I was already a cat mom but Rogier turned a switch that I was sure a small version of us was / is very welcome. I didn’t feel anxious about the pregnancy. Now we are on our way to the delivery and I thought I would find it scary but I am very open about it. Deliver a baby at home? Fine. Hospital? Fine. A small preference for home, but if we have to go, I think it is fine too. Pain relief is one thing. I do not directly want any meds because I believe my body can do this. Next week we will have a check up, then we know for sure if I can give birth naturally. This was not entirely certain at 20 weeks. But scared? Not for 1 moment. I understand that women feel it, but I really have such a feeling: “I want to chill with my new bestieeee”.

We will be moving in exactly one week! Then I can finally decorate her room. I actually already know what I want. At the moment I am still fixing things and I hope to decorate her room with the things I have in mind. Mama has already thrown a claim and wants to stay with us for a few weeks. Fine, she cooks: D!

Being pregnant. It is magical. Although it is very different in this time of Corona and unfortunately I have not been able to consciously share it with everyone in my immediate environment. Yet I am very proud of us and how we have persisted through the stress and crying. I’m really going to miss my tummy, which is why I try to enjoy the things she does now.

In the past few weeks I have started to think very differently. So different, in fact, that I am very curious about the moment she is there. I already like it very much and she is not even there yet. I’m really eagerly waiting for the day she’s there. Rogier can finally read stories to her in real life. Share all our interests with her. To educate her with all the love we have. I have so many things that I want to catch up or want to change when I was a kid. I get that chance now. Calmly growing in my belly. A few good kicks left and right, but I’m still going to annoy her when she’s out.

Another 8 weeks and she is in this world. Instead of adding up the weeks, I’ve been counting down for 10 weeks. I know many of you can’t wait to see her, neither do I. But I decided from day 1 of pregnancy not to share her directly on instagram. She has her own private insta, where family and friends can follow. But @careaux mainly remains for me and my work. She is my privacy, it is my duty to protect her. And what if she’s very pretty? She will be pretty anyway! Then I hope you’ll meet us in real life;). I am her mother, seeing her shoes on insta is more than enough right?

It’s very simple: You never understand life until it grows inside of you. Yet I really think life is slippery. It may suddenly be over. I think that in the past few weeks I have started to think differently about things and I will certainly tackle certain things and change them in my life.

My little Baby Girl, your daddy has always called me that since the beginning of our relationship. Now you become it to the both of us. I hope you’re going to like it with us and that Piper will become your best friend. Either way, I am grateful that you chose us and will be on your side for a lifetime.

See you soon annoying rib kicker! Papa, mama and Piper (a little) are waiting for you! 💗🌸

Caroll van den Brom

Online Creative and Artist of CAREAUX. My name is Caroll Lynn and my artist name is CAREAUX. I'm a sneaker illustrator turned footwear designer. After a study of four years, I landed at Filling Pieces as their first Womens Footwear Designer. In 2016 and 2017 CAREAUX released her first collaboration with PUMA. Besides working for Filling Pieces and working with PUMA, I also worked on illustrations for Nike, Adidas, Lacoste, FILA, DIESEL. More of my previous work can be found via portfolio I illustrate everything I like myself and sell my favourites. Most of my work is made on canvas but I'm always open for discussions and requests. For collaborations, contact me via the contactform. My instagram is known for her sneakers and feminine style. The content created is focussed on fashion and art combined with traveling - #SHECOZY

One thought on “My Preggo Life

  1. Mooi geschreven Caroll! De liefde spat ervan af. Jullie kleine meid mag zich zo gelukkig prijzen met jullie als ouders. Jullie gaan het vast zo goed doen en haar alle liefde en wijsheid geven die jullie maar kunnen. Succes met de verhuizing en het klaarmaken van haar kamertje.. het zal dan nóg echter aanvoelen! En natuurlijk ook succes met de bevalling over een paar weekjes. Hopelijk verloopt alles voorspoedig en kunnen jullie haar gezond en wel in jullie armen sluiten.
    En we zijn nog steeds hartstikke blij en trots op onze customs, nogmaals bedankt daarvoor :). Liefs

    Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.