The long journey of bringing Maya Ayu Rose to this crazy world.

Het verhaal dat ik zeker van me af moet schrijven is hier. Ik wil graag van te voren al aangeven aan new moms to be, dat elke bevalling anders is. Laat dit verhaal je zeker niet ontmoedigen of demotiveren. Zeker niet omdat ik zelf de hele zwangerschap zeer positief heb ervaren en ook zeker heel veel vertrouwen heb gehad in de bevalling.

Een geboorteplan bestaat niet, je wensen daar omheen wel en dat is iets wat je echt moet onthouden. Jij bent de baas over alles wat er gebeurd. Ik ben er een beetje te los in geweest. Ga er wel zo open mogelijk in. Ik zwom, ik deed yoga en mediteerde elke dag. Ik volgde hypnobirthing voor volledige ontspanning en die technieken paste ik ook toe tijdens de weeën.

Zaterdag 22 augustus.
Ik werd wakker met wat menstruatie achtige pijntjes. Ongeveer 6/7 uur sochtends. Ik ging naar de wc en dacht: ik ga nog even slapen. Maar dat lukte niet omdat de krampjes toch vaker kwamen. Toen werd rogier wakker. Ik zei: volgens mij is het begonnen. En ik appte gelijk m’n beste vriendin. Die begon de weeen te timen. Toen ze toch best snel al regelmatig kwamen, besloot rogier de verloskundige te bellen. Ze zou rond 11 uur langskomen. Ondertussen releasede de Nike Dunk x Medicom en had ik nog genoeg pit en energie om hier nog flink over te klagen op social media hahaha.

Ik zat op 1cm ontsluiting om 11 uur sochtends. Ze zou in de avond rond 5 uur bellen om te kijken hoe t met me ging en is weggegaan. Wij waren de auto ingestapt naar t winkelcentrum en hebben nog rondjes gelopen en ik wilde kip van Kippie. Toen we thuis kwamen begon het erger te worden. De pijn werd intenser maar ik werd ook misselijk. De combinatie was niet te doen dus Rogier probeerde me af te leiden met Lego terwijl ik de weeen aan t opvangen was op de yogabal. De pijn was heftig maar gewoon goed weg te ademen. Ik had natuurlijk de hypnobirthing techniek geleerd.

Om 8 uur kwam de verloskundige langs. En weer gekeken hoe ver we waren. Ik zat volgens haar toen op 4cm ontsluiting. Dat was goed. Ik had er volle vertrouwen in dat tegen de ochtend Maya er wel zou zijn. We besloten t schuiven naar de badkamer en mijn tubble op te zetten. Hier heb ik tot 12 uur in t badje weeen zitten opvangen. Om 12 uur kwam de verloskundige weer. En ze zag dat ik wel echt veel pijn had en vond toucheren echt nodig omdat ik al zo lang bezig was. Wat bleek, ik had maar 2cm ontsluiting. Oké lekker dan.. Dacht je al die tijd lekker bezig te zijn, zit je op 2cm ipv 4cm.. Ik voelde me er best klote om.

Ze verzocht ons om naar t ziekenhuis te gaan zodat ik iets kon krijgen om te slapen. Ik was best verdrietig. Dit wilde ik niet. Mijn wens was een thuis bevalling, in bad of de baarkruk maar dat was nu al niet meer mogelijk. Eenmaal in t ziekenhuis werd er gelijk gesproken over een ruggenprik. Ook iets wat ik niet wilde. Maar ze zagen geen vordering en alleen maar pijn. Ik heb daar nog even flink om zitten janken en toen maar besloten t wel te doen omdat de pijn echt ondragelijk werd.

Toch vond ik de ruggenprik meevallen en dat zeg ik: iemand die als de dood is voor naalden en daar nachten van wakker kan liggen. En de infuus heb ik ook met gemak laten zetten. Nou met gemak, zij niet. Ze konden op me linker hand geen goeie plek vinden dus ik liep nog 3 weken met een blauwe plek. En rechts zat ie ook niet helemaal goed.. Maar goed, ik kon slapen want die ruggenprik zat er in. NOT! Slapen? Wat is dat? Ik was helemaal aan t malen in m’n hoofd. Elke keer als ik bijna in slaap viel, schrok ik wakker en schoot er een straal van anxiety door mijn lijf heen.

Ondertussen was het 4 uur snachts van zaterdag op zondag en de ontsluiting had doorgezet naar 5cm maar toch nog te langzaam. Ze besloten m’n vliezen te breken in hoop dat t dan wel sneller zou vorderen. Daarna is alles echt een beetje wazig geweest voor mij.

Ik kreeg uiteindelijk wee opwekkers. En die weeen waren niet regelmatig en niet sterk genoeg dus ze moesten de dosis verhogen. Daarmee dus ook de ruggenprik. Ik lag erbij als een zak zout dat niks meer kon. Ondertussen had ik ook al twee keer koorts gehad en moesten ze een uitstrijkje doen en kreeg ik antibiotica.

Dit heeft de hele dag aangehouden. Rond 5 uur savonds kregen we eten en ik had al niet meer gegeten sinds zaterdag middag en ook dit eten kreeg ik niet door me keel. Ik werd getoucheerd rond 6 uur. Ik zat eindelijk op 9cm en een beetje. Een beetje. Ja want het was nog niet week. Het kwam nu een beetje in de buurt.

Ze hielden nog steeds vol met de wee opwekkers en die hadden ze toch maar weer verhoogd. Oké prima maar die ruggenprik deed daardoor zn werk niet meer en ik voelde de pijn keer 100.. Het werd voor mij steeds lastiger t positief in te zien. Ik was ook heel verdrietig maar ook boos tegelijk. Toch liet ik alles maar gebeuren want ja, ik deed t voor Maya.

Rond 7 uur werd de ruggenprik volledig uitgezet. Ik kreeg niks meer toegediend omdat ik aangaf een persgevoel te hebben en toen begon het. Ik had 9cm ontsluiting maar de weeen waren niet krachtig genoeg om te persen. Dit betekende dus dat ik op eigen kracht Maya eruit moest persen. Deze fase vergeet ik denk ik nooit meer.

Het was intens. Wetend dat ik waarschijnlijk 1 uur tot 2 uur zou moeten gaan persen lag me zwaar. Ik voelde me ook echt heel fragiel. Met twee vingers van de verloskundige in me vagina moest ik persen naar haar vingers toe. Dat moest ik nog even oefenen want het is echt anders dan poepen hoor.. Bij elke wee dat ik voelde, moest ik Maya naar beneden duwen. Zij lag nog letterlijk helemaal tegen mijn ribben aan en haar hoofd was alles behalve ingedaald..

Na 3 kwartier persen met alles wat ik had, toucheerde ze me weer. En het werd wel duidelijk, geen vordering en je zag het alleen al aan haar gezicht. En toen barste ik in tranen uit. Mijn moed zakte helemaal weg en ik wist het echt niet meer wat ik moest. Ik heb toen gezegd: ik kan niet meer, ik voel zelf dat er geen vordering is. De verloskundige liet me huilen. Ik moet nog wel even melden dat Rogier geen 1 moment van me zijde is geweest. Ook niet om eventjes te roken. Nee. Hij was daar. Ook al kon hij niks doen, hij bleef no matter what.

Ze kwam terug na 10 minuten met de gynaecoloog. Zij kwam op t randje van m’n bed zitten en zei: “we gaan je meisje halen over een uurtje”. Halen.. Een keizersnee wilde ik ook niet maar op 1 of andere manier gaven die woorden me rust..

Ik voelde de weeen niet meer omdat ze de ruggenprik weer aan hadden gezet en de wee opwekkers EINDELIJK uit na al die uren. Ik viel nog een beetje in slaap erdoor, eindelijk.. Na een uurtje werd ik opgehaald en weggereden. Door een donkere gang. Ik vond t maar wat eng en kwam uiteindelijk op de OK. Ondertussen was Rogier omkleden, want hij mocht erbij zitten.

Allemaal vrouwen. Vrouwelijke chirurgen. Ik vond dat zo mooi om te zien. Er werden vragen aan me gesteld. Ook werd er gevraagd of ik nog wel wakker was want ik reageerde zo langzaam. Ik was gewoon heel erg moe. Voor ik t wist werd ik op de operatietafel gelegd. Ik voelde wel een beetje schaamte, tijdens t persen had ik gepoept en dat vond ik echt niet chill aangezien ik er nog op lag.. Heel normaal tijdens bevallen maar toch.

Ik kreeg een ander middel toegediend en na een aantal minuten was de onderkant van m’n lichaam verdoofd. Ik beweerde nog leuk dat ik t allemaal wel voelde tot een vrouw zei: “Nou ik heb je net wat akeligs aangedaan, geloof me. Je voelt dat echt niet hoor”. Leip haha. Rogier kwam naast me zitten bij mijn hoofd en we lieten t doek dicht. Ik hoefde het niet te zien, ik wilde gewoon rogier vasthouden. Hij hield me bezig en praatte over allemaal leuke dingen met me. Ik was zo high, ik weet de helft niet eens meer. Is wel wat anders dan MDMA, ik zeg t je.

Dat ze waren begonnen, dat voelde en hoorde ik wel. Ik zat me zelf vooral af te vragen hoe ze haar eruit gingen halen. Opeens hoorde ik een huiltje. Op zondag om 20:54. Een heel lief zacht huiltje. En hoorde ik 1 van de chirurgen zeggen: “Omg wat is ze mooooi!”. Is ze mooi? Is dat Maya? Waar is Maya? Mag ik haar zien?

Rogier mocht de navelstreng doorknippen maar ik was zo ver dat ik z’n hand niet los wilde laten. Dus jammer genoeg heeft hij het niet kunnen doen. Opeens was Maya daar. Zen. Rustig. Kijkend naar ons in rogier zn armen. Terwijl ze nog bezig waren met mij, hadden wij Maya al met ons. We waren met haar aan t praten. Over alle leuke dingen dat we zouden gaan doen. Maya werd bij mij gelegd toen ik klaar was en terug mocht naar m’n kamer.

Het was zo raar. Opeens was ze er. Dat magische moment om haar er uit te persen, was er niet. Het magische moment dat ik zou janken van blijdschap, dat was er niet. Het magische moment van kusjes van rogier op m’n voorhoofd en hij zou zeggen hoe mooi Maya is, dat was er niet. Hoe blij ik ook was dat t voorbij was, het magische was er niet. En dat vind ik het moeilijkst van allemaal. Ook al is het zo gelopen. Ik miste die magie van de “eerste keer”. De magie dat je je kind ziet en op slag verliefd bent, dat miste ik. Toch als ik haar nu zie, ben ik tot over mijn oren!

Nu zijn we 3 weken verder en vandaag (lees: nu op dit moment) heb ik er pas voor het eerst om gehuild. Hiervoor heb ik gehuild om andere dingen. Zoals het niet kunnen troosten van Maya als ze krampjes heeft omdat ik niet snel genoeg kan opstaan of haar niet lang genoeg kan dragen. Het feit dat ik geholpen moest worden elke keer als ik naar de wc moest lopen of onder de douche wilde. Dat ik haar niet borstvoeding kon geven omdat ik bang was dat ik t mentaal niet aan zou kunnen als dat ook al (net als de bevalling) niet zou gaan zoals ik wilde. Toch had ik wel gedacht dit als traumatisch zou hebben ervaren maar zo voelt het eigenlijk niet.

Want ik ben echt trots op mezelf. Dat ik 30+ uur heb volgehouden. Zo lang heb doorgezet. Ze zeggen alle clichés zijn waar, je bent t zo weer vergeten. En dat is ook wel zo. Als ze zo vredig bij me slaapt. Als ze lekker aan t dansen is met papa door het huis. Dan voel ik wel hoe verliefd ik ben op mijn eigen kindje. Hoe beschermend ik me voel over haar en hoeveel sterker dat nu is dan toen ze nog in m’n buik zat. Het is zo apart maar ik weet nu echt helemaal niet meer hoe t was zonder haar. Alles draait nu nog maar om haar. Alsof dit iets is wat ik miste in m’n leven. Ik ben nu pas compleet.

Rogier heeft het ook zwaar gehad. Hij is geen 1 moment weggeweest maar daardoor heeft hij ook echt alles gezien. Hij heeft ook z’n best gedaan. Zelfs de uren dat ik niks meer tegen hem zei, was hij er. Zo weinig als dat ik had geslapen, was hetzelfde voor hem. Hij heeft geen oog dicht kunnen doen. Ik ben daar wel echt dankbaar voor dat hij degene is met wie ik Maya heb gemaakt 💗

Maya Ayu Rose, ik zou het zo weer voor je doen. Je bent m’n vriendinnetje, mijn zieltje, mijn kindje en ik zal er altijd voor je zijn. Ook al kan ik dat nu niet, elke dag ben ik aan t aansterken voor jou zodat we straks samen de wereld aan kunnen.

Caroll van den Brom

Online Creative and Artist of CAREAUX. My name is Caroll Lynn and my artist name is CAREAUX. I'm a sneaker illustrator turned footwear designer. After a study of four years, I landed at Filling Pieces as their first Womens Footwear Designer. In 2016 and 2017 CAREAUX released her first collaboration with PUMA. Besides working for Filling Pieces and working with PUMA, I also worked on illustrations for Nike, Adidas, Lacoste, FILA, DIESEL. More of my previous work can be found via portfolio I illustrate everything I like myself and sell my favourites. Most of my work is made on canvas but I'm always open for discussions and requests. For collaborations, contact me via the contactform. My instagram is known for her sneakers and feminine style. The content created is focussed on fashion and art combined with traveling - #SHECOZY

3 thoughts on “The long journey of bringing Maya Ayu Rose to this crazy world.

  1. Heel herkenbaar, je bent een eindbazin. Jouw lichaam heeft dit kindje laten groeien, geboren laten worden en haar nu begeleiden in dit leven. Je mag trots zijn op jezelf!

    Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.